



Con esa carita quién le explica que hay que ser precavidos. Últimamente me preocupa algo. Nicolás se enrolla a hablar con cualquiera y se aleja bastante cuando juega en el jardín. ¿Es cosa de todos los niños? Me da miedo, le hablo de los peligros de perder de vista a sus padres, de que hay gente muy buena, pero que algunos tienen un monstruo dentro. En la última boda a la que fuimos, se escapaba con los peques a jugar al pasillo de la entrada. Cada poco mirábamos, cuando nos dimos cuenta había salido y estaba hablando con unos chicos de la boda (yo no los conocía), otra vez lo pillamos cuando quería salir al parquecito que había delante del edifico. Qué miedo, nunca más me dije, habrá que darle un susto para que desconfíe. Ya sé, qué bruta. El domingo fuimos a la playa. Otra vez se alejaba a correr por la playa, nosotros venga a llamarlo pero él ni caso; dando un paseo se rezagó bastante y nos escondimos con la nena detrás de unas rocas , al principio gritó pero al vernos asomar volvió a hacerlo pero sin alejarse tanto. Ainss, que difícil...y veo a otros que no se despegan de los padres aunque les ofrezcas un juguete...
Guapetona!
Eses outros que tí vés que non se despegan dos seus pais, corren o risco, de ser como pegatinas o resto das súas vidas.
Eu, como xa sabes, non son mami, pero creo que é normal e incluso bon. No fondo síntese seguro e sabe que vós estades cerca para protexelo, e o que quere é explorar. Isto é o que penso eu. A verdade é que me parece un neno tan lindo, que me encanta velo medrar así, con tanto agarimo e seguridade.
A foto é preciosa! es a miña artista preferida: mami, curranta, e INQUIETA CON GANAS DE APRENDER E DESCUBRIR. Unha pequecha en grande. Biquiños
Chris
gracias chris (hehe, como se nota que es amiga), o meu neno é bastante da mamá pero non cando ten que selo, son unha mamá miedicas
Cando un é boa persoa, non imaxina que alguén poida ter mala idea; non é, Nicolás? ![]()
Vaia neno guapo que tés, hermosa!
No me atrevo a seguir la estela de comentarios en gallego, me toca seguir en castellano... :_(
Yo creo que si con ese pequeño susto se alejaba un poco menos, deberíais asustarlo alguna vez más, pero sin pasarse, a ver si se acerca un pelín más, que tampoco es cuestión de que se pegue como una lapa, sino más bien que no os perdáis de vista el uno al otro, ¿no?
Tienes un hijo precioso. Dan ganas de comérselo a besos...
olivia, el mío es igualito. se enrolla con cualquiera, y los sustos le resbalan. yo creo que irán aprendiendo... ahora tampoco les podemos perder de vista!
un abrazote.
Muy guapo tu nene. Te entiendo perfectamente Olivia, mi hijo también empieza a hacer sus "excursiones" aunque todavía no se atreve a mucho porque le seguimos los pasos de cerca. Se echa a caminar y se va alejando y cuando menos te lo esperas desaparece de tu lado. Lo peor es cuando ves que hay alguien que lo está mirando fijamente, se me revuelven las tripas. Lo de asustarlo también he probado pero se queda tan pancho. Supongo que irá aprendiendo y como dice Betty no habrá que perderlo de vista. Besos.
Esta bello Nicolas! Me imagino la preocupación que te da cuando se enrolla a hablar con cualquiera, no lo pierdas de vista!
Gracias a todas. He recortado la foto por petición expresa de mi marido, me lo ha pedido porque se sentía muy incómodo con el niño en la red. Lo entiendo aunque no comparta su preocupación.